ديشب گناهي كرده ام....

گله دارم از درد

Fri, 30 Jul 2010 22:13:00 GMT

خدا انصاف داشته باش ، قلبم پر از درد است ،درد هزاران ليلي ، درد هزاران مجنون ، اگر تقدير اين بوده كه با درد گرماي دستانت را با دروني ترين استخوانم حس كنم ، كاش بگويي اين دوري از سر قهر نبوده ، دير آمده اي يا دور!

بگذار احساس نكنم در اين سالها مرا رها كردي همچون هاجرت تا در پي سراب هاي ساختگي ام سر بدوانم ، تا اين كوچك پر احساسم به لطافت تو شك نكند ، بگذار احساس كنم ديري نه دور.

بگذار احساس كنم دردم را ، درد عزيز عشقم را براي خود نمايي ات ساختي و تقديرم كردي ، ميدانستي بيداري ام و به خود آمدنم ديوارهاي فاصله را به عمق سالها و به بلنداي غرور خواهد كرد و بازگشتم به آغوشت را به تعويق مي اندازد.ميدانم دلتنگ و نگران كوچك پر احساسمي.شرمسارم كه مهر موم شده اش را گشودم ، و صبوري ام بي طاقت شد از آمدنت.

انصاف خدا ، انصاف . مگر آن موقع العفو هاي من به تو نرسيدند؟ نيست جز هو هايم را كه به سمتت روانه ساختم با كدام باد چرخيدند كه حال دنبالشان ميگردم ؟ رحمن و رحيمت كه مسكن كوچك پر احساسم بودند ، چه شد كه اثر اكسيري شان را از روحم ربودي ؟

واي بر من ، واي بر تاحب بي فكر ، شك داري!! به رحمنش ؟ به رحيمش ؟ به هو !!!!!

راست است ، نگفتم كه زيباي بي همتايم كه در همه چيز هست و در هيچ نيست ، زيباترين راه ورودش را و زيباترين حس عشق را با درد به من داد ، پس ، درد عشق نازكم و غمخوار من ، با من بمان.

بهار مي آيد

Thu, 18 Mar 2010 19:20:00 GMT

من در اين تنهايي ودر اين تاريكي ؛

از تمام ريه ها كه نفس در آن بوي گنديده ميدهد؛

از تمام افكار پريشاني كه انقضايش را غروب خورشيد هم ميداند؛

از سكوت هايي كه بي حرف اند در دل؛

از نوازشهايي پر طمع؛

از تمام راه هاي روباه صفت؛

ميگريزم،

گرچه با سرعتي در شب كوتاه، گاه گاه، اما پيوسته ولي ميدانم كه ميگريزم،زمانهايم ميگذزند ،بهار ميآيد،بهار زندگي ام

«تاحب»

پيداي هميشه پيدا

Wed, 05 Aug 2009 22:18:00 GMT

ميدانم وسعت تو به اندازه چشمانم نيست،که حتي در افق هايي دور هم از سايه ات خبري نيست ، چه وسعتي دارد اين راه در مقابل بي کراني عمرمان ، براي خودم ميگريم ، براي فراموشي هايم ، کوچکي خدايم ، ضعف و بي اعتباري خدايم در مقابل اراده ام ،ميگريم چرا که به خرد بودنم رسيده ام.
سخنانم نيش دارند ، به خاطر شکسته بودن دلم ببخش بر من _ثانيه هاي فراموشي ات را گم کرده ام

«تاحب»

جملات كوتاه

Mon, 27 Jul 2009 18:33:00 GMT

•اگر استقلال مي خواهي براي خود خدايي بگير وگرنه برايت خدا تعين مي کنند آنگه به او ايمان آور و در راهش پاکباز باش و آنکس که خدايش را براي هر چه بخواهد بد نيست بلکه در طريق عشق زيانکار است که عاشق با بودن معشوق آرام است
•دردمندي از خود بيني است،،خودت را که نديدي دردي نيست
• حرکت بايد حرکتي باشد از سر شوق و عشق و اين گونه حرکت ها انتخابي است پس نهايتا مرگش نيز انتخابي، فقط نوع زيستن مي ماند که آن هم بايد در جوار انديشه اي بهتر آموخت
• اکثر مردم گذشته اي از دست رفته، حالي سردرگم و آينده اي نا معلوم دارند
• افسوس که ارزشها بعد از نبودنشان شناخته ميشوند
• آزادگي يعني از هرچه وارسته بودن،حتي از انديشه ديگران وارسته بودن،به استقلال انديشه رسيدن در طي حرکت کمالي انسان به سوي هدف حق
• تمام نياز ها از خودپرستي و عقل و منفعت است
• دوران ما دوران صد خداييست که ابن خدايان در وجود ما هستند و هر کدام بتي براي ما،گذشت را خرد شدن،بخشش را ديوانگي،شجاعت را حماقت،مردانگي را انگ سبک مغزي مي زنند و ارزش هر کس را به آنچه که دارد مي دانند،شنواي درد يکديگر نيستيم و در پي درمان،بلکه وارونه شده بر عقده هاي بد بيافزاييم
• کاش به جاي اينکه دين پرست باشيم،خدا پرست شويم که کمال دين خدا پرستي است و ادياني که به خدا رسيد اند همه يکي اند،زين روست:کمال دين، عشق است و عاشقان را عشق است
• آدم شدن کاري ندارد،يک جمله:يا باور کن يا باور نکن،اگر باور کردي شک نکن، يعني آدم شدن عشق است و پاي عشق ايستادن
گرد آورنده«محب الولايه»

سخن تاحب _ مسيحيت دين محبت و علاقه است،آيا اين موضوع كه دين ما در پي تكامل مسيحيت شكل گرفته صحيح نميباشد!! ماجراي زن روسپي را كه به ياد داريد،به سوي عيسي باز گشت زيرا خود را پذيرفته ميدانست نه براي پذيرفته شدن...آيا راهي براي بازگشت ما باقي نمانده كه محبت خدا را در اسلام كمتر از مسيحيت ميدانيم؟

گناه بيگناه

Tue, 14 Jul 2009 21:58:00 GMT

«و خداي شما فرمود مرا بخوانيد تا اجابت کنم و آنانکه از دعا و عبادت من سرکشي کنند ،زود با ذلت و خواري در دوزخ شوند.خدا در حق مردمان فضل و احسان است ليکن اکثر مردم شکر نعمتش به جا نميآورند،همان خداي شما آفريننده تمام موجودات است،و جز او خدايي نيست ، پس از درگاه او چرا باز گرديده ميشويد» مومن _60

تو ميداني _ تو شوقم را ميداني براي يافتنت _ عشقم را براي رسيدنت _ ناراحتي و حال خرابم را از دوريت ديده اي _ و.... حال تجارتم از با تو بودن

براي تو چه ادعايي کنم ! چگونه بگويم شايسته ات ميدانم براي پرستيدن ، چطور عيب پوشي هايت را ببينم و نتوانم دوستت بدارم ، چطور است که در حال تو جيه گناهانم با چشم دل بهتر از هر ديده بينايي ميبينم خسران زده تر منم ، دور ترين دورترين ها منم ، دون تر از هر دوني ، گمراه تر از هر گمراهي ، بخششت را چگونه باور کنم ، توبه را براي چه گذاشته اي ؟ نميدانم ! شايد براي اينکه بندگانت اميدي براي زندگي داشته باشند ، بندگانت را ساده اميد ميدهي و پر توقع ميخوانيشان ، توبه نخواهم کرد ، من از تو دورم ، در حالي که ميدانم نيازمندت هستم طغيان هم نميکنم ، حتي تو هم نميتواني مرا از بند گناهانم آزاد کني.مهري است تيره بر دلم.

براي تو چه ادعايي کنم ! پرده پوش عيب هايمي ، آنقدر عزيزم ميداري که از شرم دستانم را از گرفتن به سويت باز داشته ام ، بخششت از هر خفتي برايم سنگين تر است ، نميخوانمت ، شرم دارم از تو

«تاحب»